Depresja jest coraz częstszym zjawiskiem na całym świecie i cierpi na nią średnio co dziesiąty człowiek. Choć jest niezależna od pór roku i dużo bardziej niebezpieczna niż okresowa zmienność nastrojów, jesteśmy na nią narażeni w dużej mierze właśnie jesienią. Zaczyna nam wtedy brakować słońca, długich dni i mocniej odczuwamy dotykające nas negatywne zdarzenia.

Często ignorujemy przewlekły zły nastrój mając nadzieję, że jeśli nie będziemy się na nim skupiać, to sam minie. Mamy nadzieję, że to tylko jesienna chandra i nie chcemy prosić o pomoc psychologa lub psychiatry, bo czasem nawet samemu sobie boimy się przyznać do problemu. Warto jednak pamiętać, że depresja dosięga z roku na rok coraz więcej osób i przestaje być tematem tabu i możemy a nawet powinniśmy mówić o niej bez obaw.

Niepozorne początki

Depresja zaczyna się często niewinnie. Każdy z nas ma czasem gorsze dni, kiedy chce pobyć sam i pomilczeć. Tracimy niekiedy apetyt, odczuwamy apatię, niechęć rozmowy i brak potrzeby dzielenia się problemami z bliskimi. W przypadku depresji pojawiają się wtedy się też stany lękowe, nawet w codziennych sytuacjach. Zaczynamy odczuwać niechęć do wychodzenia z domu i kontaktu z otoczeniem. Mimo negatywnego nastawienia i często ignorowania problemu warto przełamać się i porozmawiać z psychologiem lub psychiatrą dla stwierdzenia, czy podłożem naszego samopoczucia jest chandra i przemęczenie czy depresja.

Jak poznać chorobę

U osób dotkniętych przewlekłym pogorszeniem nastroju możemy często zauważyć objawy takie jak apatia przez większą część dnia, widoczny wzrost lub spadek masy ciała, zmniejszenie zdolności koncentracji i zapamiętywania. Towarzyszy im też często ograniczenie zainteresowań i brak czerpania z nich radości, poczucie winy i braku własnej wartości czy bezsenność lub nadmierna ospałość. Jednym z najpoważniejszych jednak objawów i najtrudniejszym do poznania bez woli i dobrowolnego przyznania się chorego są powracające myśli o śmierci i samobójstwie, których absolutnie nie wolno nam ignorować.

Leczenie

W dzisiejszych czasach jest kilka sposobów leczenia depresji i są one dobierane indywidualnie do stanu zdrowia pacjenta i przyczyn wystąpienia choroby. Głównie stosuje się leki antydepresyjne lub psychoterapię. Inną metodą leczenia jest stosowanie elektrowstrząsów, które wymagają już hospitalizacji. Nową, stosowaną metodą jest też fototerapia, czyli leczenie światłem. Prawidłowe leczenie jest w stanie przywrócić do zdrowia nawet 80% chorych. Przy każdej z metod należy pamiętać, że konieczne w jest również wsparcie i wyrozumiałość rodziny i otoczenia.

Jak pomagać?

Skutecznie wyleczyć ze zdiagnozowanej depresji może jedynie lekarz wybierając odpowiednią do przypadku metodę leczenia. Co jednak zrobić, kiedy my, jako rodzina lub przyjaciele, chcemy wesprzeć osobę nam bliską? Nie traktujmy problemu jak tematu tabu. Słuchajmy i mówmy o odczuciach i wrażeniach na temat terapii i lekarza, a jeśli przyjaciel nie jest z nich zadowolony - poradźmy zmianę specjalisty, ale nie przerwanie spotkań i przyjmowania leków – pokażemy w ten sposób, że problemu nie należy się wstydzić i niema w nim nic złego. Przypominajmy również, że depresję można wyleczyć i nie wymagajmy sukcesów – niech osoba nam bliska robi tyle, ile może a nie tyle, ile chcielibyśmy wymagać. Pomocne może być również wspólne uprawianie aktywności fizycznej lub słuchanie muzyki podnoszącej na duchu oraz namówienie chorego do sprawiania sobie drobnych przyjemności. Pamiętajmy też by dużo rozmawiać – mówienie o problemach pomaga spojrzeć na nie z dystansem i łatwiej je rozwiązywać.

Pamiętajmy, by nie ignorować powtarzającego się złego samopoczucia własnego lub naszych bliskich. Dużo lepiej jest znaleźć problem i razem go rozwiązać niż później, nawet latami, leczyć ciężkie zaburzenia lub chorobę.