Nowotwór krwi - tak postawiona diagnoza, nawet tylko jako podejrzenie, budzi lęk nawet u osób, których znajomość choroby jest znikoma. Warto zatem się przyjrzeć jej bliżej.

W szpiku kostnym powstają trzy podstawowe elementy krwi: czerwone krwinki, które przenoszą tlen i dwutlenek węgla, białe krwinki, odpowiedzialne za obronę przed infekcjami, i płytki krwi, które umożliwiają jej krzepnięcie. W organizmie osoby chorej na białaczkę dochodzi do niekontrolowanego namnażania się w szpiku kostnym patologicznie zmienionych, niedojrzałych komórek, które nie pozwalają się rozwijać zdrowym krwinkom. W efekcie szpik kostny jest przepełniony i nieprawidłowe komórki zwane blastami, dostają się do obiegu krwi, a wraz z nią do narządów: wątroby, śledziony, węzłów chłonnych, płynu mózgowo-rdzeniowego, nerek, gonad.

Objawy

Objawy białaczki występują nagle i jest ich niezwykle dużo. Pojawiają się w ciągu około dwóch tygodni, jednak u niektórych chorych trwa to dłużej, dlatego dokładne ustalenie początku choroby jest bardzo trudne. Do najczęstszych objawów należą nienaturalne osłabienie, bladość, ospałość. Dodatkowo występuje infekcja oraz następujące po sobie zapalenia płuc, oskrzeli, gardła lub ucha występujące pomimo stosowania antybiotyków. Chorzy mają niewiadomego pochodzenia gorączkę, siniaki i ciemnoczerwone wybroczyny. Skarżą się na krwawienia z nosa i krwawienia dziąseł przy myciu zębów. Objawami są także powiększenie śledziony, wątroby, węzłów chłonnych pachowych, karkowych i pachwinowych. U chorych zmniejsza się masa ciała, występują zaburzenia widzenia i bóle głowy. Następuje niechęć do wstawania i utykanie z powodu bólu mięśni i stawów. Często białaczka w początkowym stadium może być mylnie diagnozowana - np. w białaczce ostrej występują objawy, które przypominają chorobę zakaźną, jak na przykład gorączka, bóle stawów, osłabienie, wrzodziejące zapalenie płuc, gardła i jamy ustnej.  Wbrew popularnej opinii choroba ta wcale nie jest dziś bardziej powszechna niż kilkadziesiąt lat temu. Niezwykle trudno jest określić, co tak naprawdę ją wywołuje. Stwierdzono, że u dzieci czynniki genetyczne odgrywają istotniejszą rolę niż u dorosłych. Wiadomo jednak, że nowotwór krwi u kolejnego dziecka w rodzinie zdarza się niezwykle rzadko, zaś wyniki prowadzonych niedawno badań pokazują, że dzieci osób, które przeszły białaczkę, nie dziedziczą tej choroby.

Leczenie

Leczenie białaczki zależy w dużym stopniu od jej rodzaju, zaawansowania oraz stanu ogólnego osoby chorej - w zależności od tego stosujemy różne sposoby i formy leczenia. W każdym typie białaczek odmienne są także czynniki korzystne jak i niekorzystne. Współczesne leczenie ostrych białaczek w wielu przypadkach pozwala na uzyskanie wieloletniego przeżycia a jedynym z etapów leczenia jest transplantacja szpiku. W przypadku białaczek przewlekłych rokowanie jest nieco odmienne. Przewlekła białaczka limfatyczna ma często przebieg łagodny, bezobjawowy i wieloletni, a przyczyną śmierci bywają często inne choroby współwystępujące, a nie sama białaczka .W przewlekłej białaczce  szpikowej natomiast transplantacja szpiku stanowi jedyną szansę na wyleczenie. Czasami leczenie polega również na chemioterapii. Innym rodzajem leczenia może być też radioterapia i przeszczepy szpiku kostnego.