Nazywana jest cukrzycą insulinozależną. Jej przyczyną jest autoimmunologiczny proces choroby, który prowadzi do powolnego zniszczenia produkujących insulinę komórek trzustkowych. W efekcie organizm przestaje produkować insulinę.
Pełnoobjawowa cukrzyca typu I nieleczona prowadzi do śmierci. Leczenie, polegające na podawaniu insuliny, pozwala chorym na osiągnięcie długości życia zdrowych osób. Konieczne jest również stosowanie odpowiedniej diety i aktywność fizyczna. Alternatywą dla leczenia za pomocą insuliny jest transplantacja trzustki.

Cukrzyca typu I stanowi ok. 10% wszystkich przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej dotyczy dzieci, młodzieży i osób przed 30. rokiem życia. Początek choroby ma najczęściej miejsce między 12-15. rokiem życia.
Podatność na cukrzycę jest dziedziczna. Jednak w przypadku typu I konieczny jest także czynnik środowiskowy. Typ 1 jest wywoływany przez infekcje (głównie wirusowe), przez stres lub ekspozycję środowiskową (m.in. na leki i niektóre związki chemiczne).

Objawy:

• glukoza i ciała ketonowe w moczu
• senność i zmęczenie
• rozmyte widzenie
• silne pragnienie, silny głód
• częste oddawanie moczu
• utrata wagi
• nudności
• oddech o zapachu acetonu
• ogólne osłabienie
• zmiany ropne na skórze
• stany zapalne narządów płciowych
• świąd skóry

Leczenie:
Chorobę leczy się substytucyjnie insuliną podawaną do organizmu z zewnątrz. Leczenie to jest konieczne do końca życia. Insulina podawana jest podskórnie za pomocą strzykawek, penów insulinowych lub pompy insulinowej. Aby naśladować wydzielanie insuliny przez trzustke, stosowane preparaty mają różne tempo uwalniania do krwi. Zapotrzebowanie na insulinę zależy od wielu czynników i zmienia się.